Bewondering voor topsporters van Olympische Spelen Viteau voel je goed 2

Maandagavond zet ik na een lange dag werken de televisie aan en kom ik al zappend langs NPO1. Er werden op dat moment net turnwedstrijden op de balk van de Olympische Spelen uitgezonden. Ik kijk normaliter nooit naar sportwedstrijden op de tv (tenzij het Nederlands elftal speelt) maar blijf dit keer hangen. De commentator vertelt over Simone Biles, de gedoodverfde winnares van dit onderdeel van het turnen. Ik zie hoe ze wankelt en niet lekker terechtkomt op de balk. Vervolgens zie ik Sanne Wevers, die op dit cruciale punt in haar sportieve carrière de oefening van haar leven turnt. Na haar volgen nog vier andere turnsters, die ook allemaal knap presteren, maar bij lange na niet zo goed als Sanne Wevers. De commentator, die uiterst sportief ook de prestaties van de andere turnsters prijst, hoor je bijna gilletjes van opluchting slaken wanneer één van Wevers tegenstanders een foutje maakt op de balk. Niet veel later krijgt Sanne Wevers goud omgehangen. Dé kroon op haar sportieve carrière!

 

Sportieve piekmomenten

Ik heb genoten van dit sportieve moment, en dat terwijl ik niet eens een groot sportliefhebber ben. Ik denk echter dat niemand om sportieve prestaties als deze heen kan. Jarenlang getraind, en dan pieken op het moment dat je echt moet gaan pieken; dat is de droom van iedere topsporter. Een aantal van die piekmomenten zitten in het Nederlands collectieve geheugen. Ik denk bijvoorbeeld aan de perfecte kopbal van Robin van Persie tijdens het WK in 2014, waardoor de wedstrijd tegen Spanje werd gewonnen. De magische keeperswissel van later dat toernooi (herinner je je Tim ‘perfecte’ Krul nog op dat moment?). Jochem Uytdehaage die in 2002 Olympisch kampioen wordt op de 10 kilometer. Anky van Grunsven en Bonfire op de Olympische Spelen in 2000. Maarten van der Weijden die Pieter van den Hoogeband omhelst na zijn Olympische zegen in 2008. En nu dus Sanne Wevers op de balk. Allemaal prachtige sportmomenten!

Veel laten voor topsport

Terwijl ik de nabeschouwing nog op tv had zat ik ondertussen na te denken over dit soort sportieve prestaties. Wat moet men er veel voor doen, en wat moet men er nog meer voor laten. Een paar jaar geleden interviewde ik een groot sporttalent. Voor dag en dauw was ze al aan het trainen en zodra de schoolbel rinkelde wist ze niet hoe snel ze naar het sportveld moest fietsen om nog een paar uur te trainen. Feestjes kwam ze bijna niet. Ze lag iedere avond vroeg in bed. Ze leefde het leven van een topsporter, sterker nog, ze was gewoon een topsporter. Het was keihard werken, maar voor haar was het niet genoeg. Aan deze Spelen doet ze niet mee. Het zit er voor haar net niet in. Wie weet over vier jaar.

Bewondering voor topsporters van Olympische Spelen Viteau voel je goed 6

Enorme toewijding voor Olympische Spelen

Ik heb het grootst mogelijke respect voor topsporters die op Olympisch niveau presteren. Ik heb zo mogelijk nog meer respect voor al die sporters die er net zo hard voor werken, maar dat niveau net niet weten te behalen. De enorme toewijding aan de sport die deze topsporters hebben is enorm bewonderenswaardig.

Ook respect voor iedereen zonder medaille

De oefening van Sanne Wevers duurde misschien maar een paar minuten. In die paar minuten stopte ze alles waarvoor ze de afgelopen jaren heeft gewerkt. Dat geldt voor alle deelnemers aan de Olympische Spelen. Veel van hen halen geen goud, misschien zelfs geen zilver of brons. En toch verdienen ze mijn respect evenveel als de gouden-plak-winnaars. Al was het maar vanwege al die gemiste feestjes.

 

Bedankt dat je de blog hebt gelezen!

Geen blog meer missen? Schrijf je hier in!

  • Al ruim 300 inschrijvingen!

    Geen zorgen. Wij houden ook niet van spam.