De kunst van vallen en weer opstaan 2- Viteau voel je goed

Gisteren had ik zo’n dag dat ik om de haverklap iets uit mijn handen liet vallen, mezelf tegen de kastjes, eettafel en stoelen stootte en net iets te optimistisch was over de gevoelstemperatuur van een net voorverwarmde oven van 220 graden. Al met al eindigde ik de dag met een bult, een paar schrammen, een mild verbrande hand en een gebroken theeglas. Oh ja, en ik verbaasde mezelf over hoe snel mijn geheugen het verloren gewaande vocabulaire met verwensingen zonder enige schroom opdiepte. Tja. Zo’n dag dus. Eenmaal veilig met een boek in bed, realiseerde ik me dat het waarschijnlijk een gevalletje eigen schuld dikke bult was.

Geef het beestje maar een naam

Ik ben gelukkig niet de enige die soms half struikelend de dag doorworstelt. Sterker nog, als iemand soms al eens zijn of haar beklag doet over dit soort Wantoestanden in de Orde van Het Mag Eigenlijk Geen Naam hebben, dan zal ik de eerste zijn die met goedbedoeld advies komt. Mijn stokpaardje haal ik in no time van stal en ik hinnik in rap tempo over aandacht, focus, ademhaling en rust. Hoe je het namelijk ook wendt of keert – dit is altijd waar het op neerkomt. Ik zal daarom schoorvoetend maar ruiterlijk toegeven dat ook ik in die kuil trap. Waarvan gisteren dus het levende en tastbare – au! – bewijs is.

Inzichtelijk gesprek

Ironisch of niet, maar tijdens mijn onhandige dag had ik nog een gesprek met een lieve vriendin. We hadden het over rust in de waan van de dag vinden, dingen die mij – zoals je inmiddels wel weet – bezighouden. Het ging over de kleine dingen die je kunt doen, zoals letten op ademhaling, korte meditatie en iets eenvoudigs als gewoon even naar buiten gaan. We waren het erover eens dat het allemaal echt niet ingewikkeld hoeft te zijn om jezelf een pas op de plaats te gunnen. Letterlijk zei ze: “Gek hè, dat zoiets basaals als even een tijdje niets doen, zo’n uitwerking heeft.” Het waren woorden die me gisterenavond voor het slapen gaan nog even wakker hielden. Daar lag ik dan basaal te zijn met een tintelende hand en een pleister op mijn scheenbeen. Ik kon er om lachen. Als een boer met kiespijn.

De kunst van vallen en weer opstaan - Viteau voel je goed

Elk moment kun je opnieuw beginnen

Het was een dag die me een lesje heeft geleerd. Daar moet ik volgens de geldende normen het universum dankbaar voor zijn. Nou, oké, dat ben ik. Maar wel met het dringende verzoek of het volgende keer iets minder mag. Vandaag ben ik in ieder geval extreem aandachtig bezig. Zie mij met zorg de handdoeken vouwen, koffie en thee zetten, eten klaarmaken en noem alle dagelijkse routines maar op. En toch… Opvallend hoe moeilijk het is om juist bij de meest eenvoudige klusjes mijn focus vast te houden. Alsof ik net begin met aandachtig leven, tsss. Ik kan je verklappen – het hield me zo bezig dat ik de boel even liet voor wat het was en het op ben gaan schrijven. En hier het resultaat. Met mijn volle aandacht!

Bedankt dat je de blog hebt gelezen!

Geen blog meer missen? Schrijf je hier in!

  • Al ruim 300 inschrijvingen!

    Geen zorgen. Wij houden ook niet van spam.