De paden op, de lanen in met mediatie Viteau voel je goed

Jaren geleden werd ik door een arts gewezen op een training. Het kon helpen om stress en piekeren tegen te gaan. Zij noemde het een aandachttraining. In die periode was de term mindfulness nog niet zo ingeburgerd. Overigens is mindfulness de westerse variant van een boeddhistische meditatie. En die maakt weer deel uit van het achtvoudige pad. Weet je dat ook weer. Hier, in ons prikkelrijke deel van de wereld, is het vaak een hele toer om iets met volle aandacht te doen. In een eerder artikel van mijn collega Irani lees je hoe zij daar mee omgaat en deelt ze een aantal mindfulness oefeningen. Lukt dat, dan is het interessant een stap verder te gaan en geen oordeel over te hebben. Kort door de bocht: waarnemen en accepteren.

Hoe moeilijk kan meditatie zijn?

De training werd door de arts zelf gegeven. Ik vond dat prettig, want ik had een goed gevoel bij haar. Zij kende ook mijn achtergrond. Meer had ik niet nodig om te beginnen met iets wat ik destijds toch een beetje spannend vond. Zoals je mag verwachten deden we tijdens de cursus veel aan meditatie. In het groepje bespraken we onze ervaringen. We waren het met elkaar eens dat het ongelooflijk moeilijk was om bewust te ademen en onze gedachten alleen maar waar te nemen. Aanvankelijk werd ik in no time bij de eerste de beste gedachte al meegevoerd naar bekend terrein: gezellig een potje piekeren. Steeds wanneer ik me daar bewust van was, nam ik mezelf terug naar het hier en nu. Al klinkt dat een stuk eenvoudiger dan het was.

De paden op, de lanen in met mediatie Viteau voel je goed 2

Wandelen met je eigen gevoel voor richting

We deden ook loopmeditaties. Dat vond ik in het begin hilarisch. Gelukkig was ik niet de enige. Daar liepen we dan in een rondje enorm bewust te zijn van ons lopen. Nog interessanter was deze vorm van meditatie buiten doen – inclusief onze silly walks. Een ware test voor mij en mijn zelfbewustzijn. Maar eenmaal in staat om al mijn (ver)oordelen enigszins te laten zijn voor wat ze waren, voelde dat als een overwinning. Ik liep steeds lekkerder. Iets wat ik tot op de dag van vandaag graag doe.

Van valkuil naar leefkuil

Hoe bewust ik ook leef – ik trap nog regelmatig in de kuil van piekeren en stress. Diezelfde spreekwoordelijk kuil staat mooi synoniem voor mijn aandachtsverlies. Als ik mijn hoofd erbij had gehouden, was ik gewoon door de kuil gelopen. Zonder te vallen of zelfs maar te struikelen. Kuilen zullen er altijd zijn. Na al die jaren van veel struikelen, vallen en weer opstaan, ben ik er inmiddels van overtuigd dat het niet de kunst is om kuilen te ontwijken. De kunst is om ze te zien en ze mijn volle aandacht te schenken. Inderdaad: schenken. Hier kuil, een cadeautje – mijn volle aandacht. Vertel, wat heb je met te leren? Ik zie ze namelijk als een les. Niet altijd de leukste les die ik me wens. Maar uiteindelijk altijd een les die mij stap voor stap verder helpt.
Hoe ga jij om met de kuilen op jouw weg?

 

Bedankt dat je de blog hebt gelezen!

Geen blog meer missen? Schrijf je hier in!

  • Al ruim 300 inschrijvingen!

    Geen zorgen. Wij houden ook niet van spam.