Het zonnetje in huis Niet in de winter Viteau voel je goed

Afgelopen weekend was zonovergoten. Afgezien van het feit dat ik dan heel goed zie dat mijn ramen wel wat schoner kunnen, leef ik altijd enorm op als aan het einde van de winter de eerste warme zonnestralen door de wolken breken. In onze tuin kun je de hele dag door, uit de wind, in de zon zitten. Jullie kunnen wel raden waar ik mijn koffie heb gedronken.

Doe mij maar een winterslaap

Toen ik als kind hoorde over de winterslaap van dieren, was ik diep beledigd. Waarom zij wel en ik niet? Elk jaar, zo rond november, bekruipt dat gevoel mij weer. Zou het nou echt niet mogelijk zijn om wettelijk te regelen dat je in de winter gewoon de werkweek en het weekend omdraait? Als het koud en donker is, heb ik al mijn energie nodig om de dag door te komen. Er zijn mensen die enorm genieten van alle seizoenen. Die het mooie zien van een gure winterdag en bij weer en wind gaan wandelen. Ik bewonder ze, maar begrijp ze niet. Die winter? Pfff. Stelt toch niks meer voor tegenwoordig. Als ik nou door dikke sneeuw kan banjeren, en met mijn gezin een sneeuwballengevecht kan houden tot we buiten adem zijn, dan snap ik het nog een beetje. Maar zo zien de winters er hier niet meer uit. In plaats daarvan sta ik ‘s morgens te krabben, glibber ik naar mijn werk en is alle ‘sneeuw’ nog voor de lunch verdwenen. Winter. Hou toch op.

Emigreren naar ergens-in-de-zon

Zoals mijn winterslaap elk jaar ter sprake komt, zo praat ik van november tot en met april over emigreren naar een warm land. Het blijft bij praten, want ik ben niet in mijn eentje. En mijn man heeft een baan waar hij hartstikke gelukkig van wordt, onze moeders zouden ontroostbaar zijn als we met de kinderen naar ergens-in-de-zon zouden verkassen en ik vind het hier, afgezien van de natte kou, eigenlijk ook superfijn. Dus pak ik de zon zodra ik maar kan. En eigenlijk kan dat al veel vaker en sneller dan ik wil toegeven.

Het zonnetje in huis Niet in de winter Viteau voel je goed 1

Denken aan de zomer

Hoe komt het eigenlijk dat ik zo van de zon en warmte houd? Het korte antwoord: ik ben een koukleum. Het langere antwoord: de zon, en haar warmte, brengen me terug naar zomervakanties, waar ik heel mooie herinneringen aan heb. Sommige liedjes zijn voor altijd verbonden aan die ene reis, dat ene land (of die ene vakantieliefde…). In de zomer zijn de dagen langer, lijkt de hemel hoger, lachen mensen meer, en moet je minder. Zo voelt het voor mij in elk geval.

Momenten koesteren

Nu lijkt het net of ik de helft van het jaar niet te genieten ben omdat de zon niet schijnt. Dat is niet waar (misschien zegt mijn omgeving iets anders maar die schrijven deze blog niet). Ik heb mezelf geleerd om elk moment te koesteren. Zelfs op de donkere dagen. Dat gaat de ene dag beter dan de andere. Maar sinds ik probeer om elke dag stil te staan bij drie momenten waar ik blij van werd, zie ik overal meer de zonnige kant van in.

Hoe doen jullie dat in de winter?

En jullie? Zijn jullie het hele jaar door blij met het weer? Of heb ik medestanders in mijn strijd om de winterslaap? En hoe ga je om met je winterdip? Sluit je jezelf op of ga je erop uit om de blues te verdrijven? Ik ben erg benieuwd hoe jij je dag een stukje leuker maakt!

Bedankt dat je de blog hebt gelezen!

Geen blog meer missen? Schrijf je hier in!

  • Al ruim 300 inschrijvingen!

    Geen zorgen. Wij houden ook niet van spam.