Wat een pech, koekjes weg! Hoe tem je een suikerbeest? Viteau voel je goed
Het komt je ongetwijfeld bekend voor: beginnen aan een rol koekjes, een pak stroopwafels, een chocoladereep of een zak chips. Je let heel even niet op en wat net nog op schoot of naast je op de bank lag, is omgetoverd tot een stilleven met een hoofdrol voor de lege verpakking en kruimels. Behalve een misselijk gevoel bekruipt je ook nog eens een stevig schuldgevoel. Herkenbaar? Het was in ieder geval voor mij eerder regel dan uitzondering. En ik had de ongelooflijke mazzel dat het me niet was aan te zien. Ik vermoed dat het daarom ook zo lang heeft geduurd voordat ik er echt genoeg van had.

Koekjes erbij

Ik geef direct toe, niets ijdeltuiterigs is mij vreemd. En omdat er aan de buitenkant naar mijn bescheiden idee niet zo veel mis was, kon ik het mezelf blijkbaar goed verkopen om bovengenoemd patroon jarenlang vol te houden. Ik was dol op zoet. Ik verslond koekjes waarbij vooral stroopwafels wisten dat hun laatste uur geslagen was zodra mijn vingers het knisperende zakje openden. Ondanks dat ik na gedane zaken keer op keer weer spijt had. Ik nam me dan steeds weer voor dat dit echt niet meer zou gebeuren. Soms hielp het en dan was ik trots op mezelf. Om dat te vieren trok ik dan vaak een pak ‘heus onschuldige’ koekjes open. Ik nam er twee en dan zou het daar bij blijven. Althans, dat was de bedoeling.

Wat een pech, koekjes weg! Hoe tem je een suikerbeest? 1

Het betoverende ingrediënt

Wat waarschijnlijk al die jaren in mijn voordeel werkte, was dat ik altijd fysiek zwaar werk heb gedaan. Als het ware verbrandde ik alles al nog voordat het was aangestoken. Daarnaast at ik veel groente, fruit, geen vlees en dronk alleen water, thee en koffie. Limonade – met of zonder koolzuur – was niet aan mij besteed. Ik vermoed dat ik daarom mezelf nog zonder gêne in de spiegel aan kon kijken. En toch knaagde het aan me. Ik wilde ermee stoppen maar kreeg het niet voor elkaar. Dat kon ik niet uitstaan. Ik probeerde mijn suikerverslaving te manipuleren. Ik kocht rijstwafels, crackertjes, dronk heel veel water en bij alles wat ik kocht, las ik de minutieus de ingrediënten door. Het viel me vooral op dat er in bijna alles, zelfs in baby-koekjes, suiker zat.

Niets moet, alles mag: met aandacht

Hoe het precies zo kwam weet ik niet, maar afgelopen jaar viel zomaar het kwartje. Misschien juist omdat ik mezelf niet meer bestrafte als ik weer had zitten snaaien en graaien. Ik leek te accepteren dat ik nu eenmaal ook zo mijn afwijking had. Totdat ik er zomaar van de ene op de andere dag klaar mee was. Dat bedacht ik me niet, nee, ik voelde het. Vanaf die dag ben ik acuut gestopt met koekjes en snoepen. Ik ben sowieso gaan minderen met koolhydraten en ben meer soja, vijgen, dadels en noten gaan eten. Bij alles wat ik nu eet en drink probeer ik dat zo bewust mogelijk te doen. De tijd nemen en echt proeven. Lukt heus niet altijd, maar dat is ook helemaal niet erg. Het allerbelangrijkste is dat ik me er goed bij voel. Ik eet soms met plezier ook een koekje of een chocolaatje. Voor mij is dat de sleutel: mezelf niets verbieden en bewust kiezen voor wat ik eet en drink. Dat smaakt!

Hoe tem je een suikerbeest? koekjes 2

Bedankt dat je de blog hebt gelezen!

Geen blog meer missen? Schrijf je hier in!

  • Al ruim 300 inschrijvingen!

    Geen zorgen. Wij houden ook niet van spam.